Ługańsk

Ługańsk (lub Łuhańsk; ukr. Луганськ, Łuhanśk; ros. Луга́нск, Ługansk) – miasto we wschodniej części Ukrainy, przy granicy z Rosją. Stolica obwodu ługańskiego. Leży w Donieckim Zagłębiu Węglowym.

Duży ośrodek przemysłu ciężkiego, znany między innymi z wielkiej fabryki lokomotyw spalinowych (Łuhanśkyj Tepłowozobudiwnyj Zawod), oraz dużej fabryki amunicji.

Założony w 1795, gdy powstała tu pierwsza w południowej Rosji huta żelaza. W 1882 uzyskał prawa miejskie. W latach 1941-1943 pod okupacją niemiecką. W latach 1935–1958 i 1970–1991 miasto nazywało się Woroszyłowgrad. Do dzisiaj (2008 rok) w Ługańsku stoi pomnik Klimenta Woroszyłowa.

W mieście jest kilka szkół wyższych, m.in. Państwowy Uniwersytet Rolniczy i Uniwersytet Pedagogiczny.

Obwód zakarpacki

Obwód zakarpacki, Zakarpattia Oblast (ukr. Закарпатська область) – jeden z 24 obwodów Ukrainy. Leży w zachodniej części Ukrainy, na obszarze historycznego Zakarpacia. Graniczy z Polską, Słowacją, Węgrami i Rumunią. Ludność obwodu wynosi 1.258.264 mieszkańców (2001), powierzchnia – 12.777 km². Stolicą obwodu jest Użhorod. Obwód został utworzony 22 stycznia 1946 roku.

Obwód zakarpacki graniczy od północy z polskim województwem podkarpackim oraz z obwodami lwowskim i iwanofrankowskim, od południa – z rumuńskimi okręgami Maramureş i Satu Mare, od południowego zachodu – z węgierskim komitatem Szabolcs-Szatmár-Bereg, od zachodu – ze słowackimi krajami preszowskim i koszyckim (historyczny region Zemplín).

Narodowości

• Ukraińcy – 77,8%
• Rosjanie – 17,3%
• Białorusini – 0,6%
• Mołdawianie – 0,5%
• Tatarzy Krymscy – 0,5%
• Bułgarzy – 0,4%
• Polacy – 0,3%
• Żydzi – 0,2%
• pozostali – 2,4%

Brzeżany

Można w pełni zaufać narodowemu wieszczowi – Brzeżany (ukr. Bereżany) położone są naprawdę bardzo malowniczo. W tym niewielkim miasteczku usytuowanym na pagórkowatym terenie, nad rzeką o nazwie Złota Lipa, zachowało się kilka wspaniałych zabytków, dzięki czemu jest to z pewnością jedna z najatrakcyjniejszych miejscowości Tarnopolszczyzny.

Dzieje Brzeżan, wzmiankowanych już w 1375 r., wiążą się z rodziną Sieniawskich, którym miejscowość zawdzięcza faktycznie swoje istnienie i rozwój. Sieniawscy doprowadzili do lokacji miasta w 1530 r., a w 1554 r. zbudowali zamek, który potem wielokrotnie daremnie szturmowały wojska kozackie, tatarskie i tureckie.

Właściciele sprowadzili do miasta liczną kolonię ormiańską, w XVIII w. wypartą przez ludność żydowską. Brzeżany były ważnym punktem handlowym między Rzeczpospolitą a posiadłościami tureckimi. W 1772 r. miasto przypadło Austrii, a w okresie międzywojennym należało do Polski.

W 1886 r. urodził się tu Edward Rydz-Śmigły, marszałek Polski. W I połowie XX w. Brzeżany zamieszkiwały trzy duże wspólnoty: Żydzi (40% ludności), Polacy oraz Ukraińcy. W czasie II wojny światowej najpierw były okupowane przez Sowietów, potem, jako część hitlerowskiego dystryktu Galicja, stanowiły rejon działalności Armii Krajowej.

Brzeżany

Można w pełni zaufać narodowemu wieszczowi – Brzeżany (ukr. Bereżany) położone są naprawdę bardzo malowniczo. W tym niewielkim miasteczku usytuowanym na pagórkowatym terenie, nad rzeką o nazwie Złota Lipa, zachowało się kilka wspaniałych zabytków, dzięki czemu jest to z pewnością jedna z najatrakcyjniejszych miejscowości Tarnopolszczyzny.

Dzieje Brzeżan, wzmiankowanych już w 1375 r., wiążą się z rodziną Sieniawskich, którym miejscowość zawdzięcza faktycznie swoje istnienie i rozwój. Sieniawscy doprowadzili do lokacji miasta w 1530 r., a w 1554 r. zbudowali zamek, który potem wielokrotnie daremnie szturmowały wojska kozackie, tatarskie i tureckie.

Właściciele sprowadzili do miasta liczną kolonię ormiańską, w XVIII w. wypartą przez ludność żydowską. Brzeżany były ważnym punktem handlowym między Rzeczpospolitą a posiadłościami tureckimi. W 1772 r. miasto przypadło Austrii, a w okresie międzywojennym należało do Polski.

W 1886 r. urodził się tu Edward Rydz-Śmigły, marszałek Polski. W I połowie XX w. Brzeżany zamieszkiwały trzy duże wspólnoty: Żydzi (40% ludności), Polacy oraz Ukraińcy. W czasie II wojny światowej najpierw były okupowane przez Sowietów, potem, jako część hitlerowskiego dystryktu Galicja, stanowiły rejon działalności Armii Krajowej.

Kamieniec Podolski

Jedną z najciekawszych atrakcji turystycznych Ukrainy jest Kamieniec Podolski (ukr. Kamjaneć-Podilśkyj). W historycznej stolicy Podola przyciąga uwagę słynna twierdza oraz Stare Miasto podzielone na dzielnice polską, ormiańską i ruską.

Niezwykłe wrażenie robi położenie Kamieńca: jar Smotrycza o skalnych ścianach sięgających kilkudziesięciu metrów wysokości otacza miasto tak, że rzeka zatacza niemal pełny krąg wokół centrum. Kamieniec Podolski należy do obwodu chmielnickiego.

Powstanie Kamieńca jest zagadką. Istnieją przypuszczenia, że został założony jako ormiańska faktoria handlowa, bo pierwsza wzmianka o mieście (z 1062 r.) pochodzi ze źródła ormiańskiego. W XII w. wchodził w skład księstwa halicko-wołyńskiego. W 1352 r. zdobył go Kazimierz Wielki i przekazał w lenno litewskim książętom Koriatowiczom.

Prawa miejskie miejscowość uzyskała w 1374 r.

W 1375 r. papież Grzegorz XI ustanowił tu katolicką diecezję podolską. W 1430 r. Kamieniec przyłączono do Polski. W latach 1434–1793 był stolicą województwa podolskiego. Rozwój miasta wiązał się z jego pozycją handlową (szlaki na Krym i Wołoszczyznę, zwolnienie od ceł, prawo składu) i militarną (od 1463 r. zamek rozbudowywano w potężną twierdzę).

Szczególną rolę odgrywali Ormianie, którzy w 1666 r. zawarli w Kamieńcu unię kościelną z katolikami.

W 1672 r. miasto zdobyli Turcy. Turecki zarządca Halil Pasza nakazał rozebrać budynki drewniane i zastąpić je murowanymi.

Wydarzenia 1672 r., które odbiły się szerokim echem w Polsce (aż po ekranizację Pana Wołodyjowskiego), rozpoczęły zbliżenie kozacko-tureckie. Nowy polityczny przywódca Kozaków po śmierci Chmielnickiego, Petro Doroszenko (1627–1698), miał podobno zachęcić tureckiego sułtana Mehmeda IV do uderzenia na Podole, co ten niebawem uczynił. Turcy przeprawili się przez Dniestr i spotkawszy się z oddziałami Doroszenki, podążyli pod mury Kamieńca.

Mieszkańcy zachowywali się zupełnie niefrasobliwie, targując się, kto poniesie koszty utrzymywania żołnierzy. Oblężenie rozpoczęło się 24 sierpnia. Oblegający mieli liczebną przewagę, na dodatek armaty stały bezużyteczne, bo tylko cztery osoby potrafiły je obsługiwać. Po trzech dniach część załogi twierdzy wywiesiła białą flagę. Na wieść o tym dowódca artylerii major Hekling (pierwowzór Ketlinga) wysadził w powietrze część zamku, grzebiąc pod gruzami siebie i 500 obrońców.

Następnego dnia przebywający przez całe oblężenie w twierdzy biskup kamieniecki winszował sułtanowi zwycięstwa, ubrany w kaftan przysłany mu przez wielkiego wezyra.

W 1699 r. Kamieniec powrócił do Polski. W 1790 r. zniesiono w mieście system samorządu etnicznego i ustanowiono jeden urząd dla wszystkich mieszkańców. Po II rozbiorze Polski w 1793 r. miejscowość znalazła się w zaborze rosyjskim.

W 1797 r. została stolicą guberni podolskiej. W 1812 r. zlikwidowano twierdzę. W II połowie XIX w. rozpoczęto rozbudowę miasta, przenosząc śródmieście ze starówki na tzw. Nowy Plan. Pod koniec XIX w. Żydzi stanowili 50% mieszkańców (przybyli tu bardzo późno, w XVIII i XIX w.), Ukraińcy i Rosjanie (urzędnicy guberni) około 35% (liczeni łącznie jako prawosławni). Resztę stanowili Polacy, Ormianie i Niemcy, ci ostatni w liczbie prawie 150.

W 1914 r. Kamieniec otrzymał połączenie kolejowe z Płoskirowem, a w 1916 r. z Łargą. Od czerwca do 16 listopada 1920 r. był tymczasową siedzibą rządu ukraińskiego S. Petlury i stolicą Ukraińskiej Republiki Ludowej. Ciekawe, że w tamtych dniach znów odegrał rolę ostatniego bastionu – tym razem ukraińskiej niepodległości. W latach 1920–1941 był stolicą obwodu podolskiego (tuż przed atakiem Niemiec przeniesiono ją do Płoskirowa).

Od 1996 r. miasto jest otoczone Parkiem Narodowym Miodoborów (Podilśki Towtry). Planuje się duże inwestycje w turystykę, aż do uczynienia z Kamieńca ukraińskiej atrakcji nr 3 (po Kijowie i Lwowie).

Ukraina

Ukraina leży w południowo – wschodniej części Europy nad Morze Czerwonym. Graniczy z: Białorusią, Mołdawią, Polską, Rosją, Rumunią, Słowacją i Węgrami. Przeważającą część Ukrainy pokrywa Nizina Wschodnioeuropejska z na przemian występującymi nizinnymi obniżeniami i wyniesieniami o charakterze wyżyn. Najbardziej rozległa jest Wyżyna Wołyńsko-Podolska rozpościerająca się od północno – zachodniego krańca kraju do południowo – wschodniego, na północ od doliny Dniestru. W północnej jej części znajdują się Gołogóry (Kamuła – 472 m), Woroniaki i Wzgórza Krzemienieckie. Południe pocięte jest licznymi głębokimi dolinami dopływów Dniepru. Przedłużeniem Wyżyny Wołyńsko-Podolskiej w kierunku wschodnim jest Wyżyna Naddnieprzańska, która obniża się i na wschód od Dniepru tworzy Nizinę Naddnieprzańska. Na południowym – zachodzie i w południowej części Krymu wznoszą się Karpaty Wschodnie (najwyższy szczyt Howerla w pasmie Czarnohory – 2061 m n.p.m.). Pomiędzy ujściem Dunaju a Morzem Azowskim rozpościera się Nizina Czarnomorska z szerokimi dolinami Dniestru, Bohu i Dniepru

Krótka Historia Lwowa

Lwów został założony przez księcia halicko-włodzimierskiego Daniela Rurykowicza, który nazwał miasto Lwowem na cześć swojego syna Lwa. Lew Halicki po śmierci ojca przeniósł do Lwowa stolicę Rusi Halicko-Włodzimierskiej. W 1356 Kazimierz Wielki lokował miasto na prawie magdeburskim. Lwów stanowił od tego czasu część Polski. W 1412 roku stał się siedzibą metropolity łacińskiego. Podobnie jak Kraków czy Gdańsk, Lwów był miastem królewskim o wielkim znaczeniu obronnym i ekonomicznym Polski.

Prawo składu nadane w 1444 i korzystne położenie na kupieckim szlaku bałtyckim i czarnomorskim spowodowały wzrost bogactwa mieszczan i bujny rozkwit miasta, co znajdowało swój wyraz m.in. w zbudowanych wówczas okazałych budowlach obronnych, sakralnych i świeckich, rozwoju nauki, kultury i sztuki. Miasto zamieszkałe było przez przedstawicieli różnych nacji i religii (Polacy, Żydzi, Rusini, Ormianie, Włosi, Węgrzy, Niemcy, Tatarzy i in.), którzy z reguły polonizowali się już w drugim pokoleniu, zachowując przy tym swoje obyczaje i religię. Lwów był jedynym miastem w świecie, posiadającym trzy katolickie arcybiskupstwa różnych obrządków: łacińskiego, ormiańskiego i grekokatolickiego.

W 1658 król Jan Kazimierz oddając hołd dzielności i zasługom miasta, zrównał Lwów w prawach z Krakowem i Wilnem i nobilitował mieszczan lwowskich. Od połowy XVII wieku następował jednak stopniowy upadek militarny i ekonomiczny miasta, które stało się celem najazdów kozackich, tureckich i szwedzkich. Miasto zmuszone było płacić kolejnym najeźdzcom wysokie kontrybucje, cierpieć grabieże i utrzymywać obce wojska.

W 1772, w wyniku pierwszego rozbioru Polski miasto znalazło się pod władzą Austrii i zostało stolicą tzw. Królestwa Galicji i Lodomerii. Po kilkudziesięcioletnim okresie germanizacji, znaczonym kolejnymi próbami walki Polaków z zaborcą, od 1871 Lwów cieszył się szeroką autonomią i swobodą rozwoju nauki i kultury polskiej. Podczas I wojny światowej Lwów został zdobyty przez wojska carskie we wrześniu 1914, lecz w czerwcu 1915 roku znalazł się ponownie pod władzą Austrii. Wraz z upadkiem Austro-Węgier wybuchły polsko-ukraińskie walki o miasto, określone w polskiej historiografii jako Obrona Lwowa.

W okresie międzywojennym Lwów był trzecim pod względem liczby ludności po Warszawie i Łodzi miastem Polski i stolicą województwa. Był też drugim po Warszawie ośrodkiem nauki i kultury polskiej. W czasie II wojny światowej był okupowany najpierw przez wojska sowieckie, następnie niemieckie. Po zakończeniu wojny miasto zostało włączone do ZSRR, a jego polską ludność wysiedlono. Od 1991 Lwów wchodzi w skład niepodległej Ukrainy. W 2006 roku świętowano 750-lecie powstania miasta.

Dojazd na Krym

Dojazd na Krym- koleją, najlepsze połączenie to bezpośredni pociąg który jeździ raz w tygodniu z Warszawy do Simferopola. Zajmuje to dwie noce i półtora dnia. W czteroosobowym przedziale w dobrym towarzystwie nie powinno być problemów. Odprawa w nocy na granicy oraz zmiana kół na szersze mogą być trochę męczące a dla niektórych nawet ciekawe. Warto żyć w zgodzie z prowadnikiem (lub prowadnicą), osobą numer 1 w wagonie sypialnym i gdy poprosi o przysługę, to ją spełnić. Dobre stosunki z prowadnikami mogą zaowocować wtedy, gdy kasa na dworcu kolejowym w Simferopolu nie sprzeda nam biletu do Polski bo np. już wyszły albo w ogóle nie “doszły”, lub też niebo było za niebieskie, a trawa za zielona. Oprócz tego sprzedają herbatę z gorącego kociołka. Po drodze na kolejnych przystankach kolejowych można nabyć na peronach od lokalnych mieszkańców owoce, bułeczki, ciepłe piwo, zimną wodę mineralną, i różne inne rzeczy, czasem po bardzo niskich cenach.

Istnieje też ponoć rejsowa linia Lufthansy raz w tygodniu, ale trzeba najpierw dostać się do Frankfurtu. LOT organizuje rejsy do Odessy i latem do Symferopola (ale to informacja niesprawdzona). Niektórzy, aby ograniczyć koszty transportu dojeżdżają autobusem z polski do jakiegoś większego miasta Ukrainy np. Lwowa i następnie jadą pociągiem do Simferopola.